01-11-2009 Algemeen

Op maandagavond, woensdagavond en vrijdagavond ga ik tennissen in een club hier in de buurt. Gewoonlijk ga ik daar te voet naartoe, en kom ik terug te voet of met de taxi, hangt ervan af hoeveel energie ik nog over heb. Vrijdag was ik te voet terug gekomen, rond een uur of negen, ongeveer een kwartiertje stappen. Ongeveer een straat voor onze straat zag ik ineens een groep mensen op straat staan, een ambulance en twee flikken. Toen ik dichter kwam zag ik op de grond een hoopje ingewanden liggen en een stroom bloed die de riool inliep. Het lijk was al opgeruimd. Die groep mensen stond daar op de stoep licht ongerust te babbelen alsof er net een lichte aanrijding was gebeurd. 2 flikken, geen krijttekening, geen afspanning, een hoopje darmen op straat. Toen mijn ouders daar een klein uurtje later passeerden was er al niks meer te zien. Toen ik naar huis aan het wandelen was belde mijn mama, en ik heb haar dan lichtjes in shock verteld dat ik heb gezien dat er iemand vermoord is in onze buurt, dat ik een hoop ingewanden heb zien liggen op straat. "Ah echt? Waar?" was de reactie, "Waren het straatkinderen die hebben gevochten of was het iemand anders? Volgende keer komt ge maar terug met de taxi, het is niet echt veilig op straat." Niet geschrokken, zoals ik, ze zijn er al aan gewend. Zoiets komt ook niet op het nieuws, en de dader wordt ook al niet gezocht. Ondervragingen deed de politie ook niet, ze stonden daar gewoon te wachten tot iemand het bloed door de riool kwam spoelen. "Que viene el siguiente" Had mijn mama daar nog op te zeggen... :s

Algemeen

Het is weeral lang geleden dat ik nog eens op mijn blog geschreven heb, sorry daarvoor. Mijn leven gaat hier ondertussen zijn normale gang en ik heb eigenlijk weinig interessants te vertellen. Maar vorige week zijn we op reis geweest en dus heb ik nog eens iets te schrijven he :) Donderdag de 22ste zijn we met de bus naar La Paz vertrokken. Het begon met een reisje van AFS naar het Titicaca meer, en dus ook weer een typisch AFS vertrek inbegrepen. We zouden 's avonds vertrekken aan de busterminal, dat hadden ze ons enkele dagen ervoor laten weten. Om 9 uur 's avonds wist nog steeds niemand om hoe laat we zouden vertrekken en of we wel zouden vertrekken. Rond half elf werden we dan gebeld dat we onmiddelijk aan de busterminal moesten staan met onze bagage. Daar aangekomen hebben we nog een klein uurtje staan wachten en dan konden we toch eindelijk vertrekken, met de goedkoopste krotbus die er te vinden was. Onderweg stonden we dan ook elk half uur stil omdat er iets scheelde aan de bus, of omdat er een put in de weg was. Na 9 uur rijden zijn we dan uiteindelijk in La Paz aangekomen, waar nog een orientatiedag van AFS volgde. De dag erna volgde de reis naar Copacabana, waar we uiteindelijk allemaal voor gekomen waren. Daar hebben we het gehucht Copacabana aan het Titicacameer bezocht en zijn we met een bootje naar Isla del Sol en Isla de la Luna gevaren. Op Isla del Sol hebben we, na dat ezeltjes onze bagage naar boven hebben gedragen, in een hotel geslapen. Daarna op Isla de la Luna, waar nog minder te zien was, hebben we een nogal speciale lunch gegeten: Op een doek uitgespreidde wortels, patatten, bonen, vlees, pasta, sla, kaas... Waar iedereen met zijn handen zijn lunch uit bijeenraapte. Het was eigenlijk best wel lekker. Op dat eiland zijn sommigen in het Titicaca meer gaan zwemmen. Ik wou ook wel mee maar ik had spijtig genoeg geen short mee. Na Isla del Sol zijn we terug naar La Paz gereden, waar alle Belgen samen nog enkele dagen in een hotel zijn gebleven om te feesten en de stad te verkennen. Daar hebben we op ons gemakske een paar dagen bezig gehouden met shoppen, eten, uitslapen en uitgaan. We hebben daar nog iets kei tofs gedaan maar om welbepaalde redenen zal dat een verhaal exclusief voor het klepke worden. hahaha... Donderdagavond, de 29ste is iedereen dan met de bus naar eigen stad terug gekeerd. Deze keer konden we zelf de bus regelen en dus zijn we voor de iets duurdere klasse bus gegaan, namelijk 5 euro voor een 5sterren bus met zetels die bijna volledig plat konden gelegd worden zonder andere reizigers te storen, met beensteunen en bekerhoudertjes, alles erop en eraan. Na een iets comfortabelere reis van 7 uur deze keer zijn we dan terug aangekomen in Cochabamba. Onderweg hoorden we dat een van de bussen van de andere AFSers een ongeluk had gehad, namelijk die naar Tarija. 1 dode, 1 heel zwaar gewonde en een hele hoop gewonden. Gelukkig was Ward, op de shock na, helemaal in orde. Toch wel even schrikken...